Atenami, a przez to i całą Attyką, w VII wieku p.n.e. rządzili eupatrydzi, czyli ludzie najbogatsi. To oni skupiali w swoich rękach wszystkie praktycznie urzędy, dzięki czemu mieli wyłączność na decydowanie o polityce wewnętrznej i zewnętrznej. Także całość ziemi uprawnej należała do tej jednej uprzywilejowanej grupy. Oczywistym jest, że było to wysoce nie na rękę warstwom uboższym, z wyszczególnieniem chłopów, którzy ziemię należącą do eupatrydów uprawiali - byli to tak zwani hektemoroi, czyli po polsku szóstacy - nazwa wywodzi się stąd, że musieli oni oddawać eupatrydom szóstą część swych zbiorów. To pozornie niewielkie obciążenie w rzeczywistości dla wielu hektemoroi było bardzo dużym ciężarem - wielu z nich nie miało z czego się wyżywić, wobec czego zapożyczali się u bogatych eupatrydów i w konsekwencji popadali w niewolę. Hektemoroi często w niewolę oddawali swoje dzieci, prawo bowiem tego nie zabraniało. Bardzo wielu szóstaków zostało sprzedanych poza granice Attyki, co wywoływało wielkie oburzenie wśród bardzo dużej rzeszy politai, czyli obywateli. Sytuacja taka, co oczywiste, musiała prędzej czy później doprowadzić do jakichś poważnych kryzysów politycznych.